آب ، اگر در خاک و دانه نفوذ کند ، دانه تبدیل به خوشه یا گل می شود و اگر نفوذ نکند نمی تواند تاثیر بگذارد ، مثل آبی که در ظرف پلاستیکی قرار بگیرد که اگر بماند می گندد.



«ذکر»  نیز برای آن که در انسان تاثیر گذار باشد باید به روح و جان نفوذ کند ؛ ذکری که صرفا لقلقه زبان است و بی توجه گفته می شود چون بر جان انسان رسوخ نکرده ، تاثیری آن چنان ندارد.

هنگام ذکر ، سعی کنیم با توجه به معنایش ؛ به آن اجازه نفوذ و ورود به روح و روانمان را بدهیم.
این گونه ذکر گفتن است که:
«دانه» های نهفته در نهاد انسان را به «خوشه» های سعادت و کمال تبدیل می سازد.



پی نوشت : منظور از ذکر فقط لفظ های عربیه مرسوم مثل استغفرالله و الحمدلله و سبحان الله و امثال اینها نیست حرف زدن و درد و دل با خدا هم نوعی ذکر است ، فکر کردن به نعمت ها و تفکر در مخلوقات خدا هم نوعی ذکر است.